ازجمله اهداف مهم اسلام، ساماندهی به روابط اجتماعی است؛ ازاینرو هر آنچه در بهبود روابط اجتماعی اثری مطلوب دارد، در «آداب اسلامی» آمده است. آداب اجتماعی، مجموعهرفتارهای اختیاری و زیباییشناختی است که فرد میتواند آن را انجام دهد و به اوج جهان فرشتگان پرواز کند. ادب اجتماعی از موضوعاتی است که ارتباط انسان را با خود، جامعه و تاریخ میسازد. اسلام، دینی اجتماعی است و در آن آرمانها و ایدههای جمعگرا فراوان دیده میشود؛ ازاینرو مناسب است برای آگاهی از رویکرد دین به مسئلۀ آداب اجتماعی، به منابع اصیل، مراجعه کرد؛ در این راستا سخنان امامعلی؟ع؟ در نهجالبلاغه دربارۀ ابعاد گوناگون آداب اجتماعی و معرفی الگوهای عملی در مسیر تغییر آداب نادرست اجتماعی منبعی شایان توجه است. انسان، اجتماعی بوده، برای تأمین سعادت خود ناگزیر از رویاروییهای اجتماعی است؛ ازاینرو میزان بهرهمندی وی از ادب، در جایگاه اجتماعی و سعادت او مؤثر است. تحقیق حاضر از نوع کتابخانهای و به روش توصیفیتحلیلی است و آداب اجتماعی را در قرآن و نهجالبلاغه و با تأکید بر دیدگاه آیتالله ناصری؟ره؟ بررسی کرده است. شاخصهای آداب اجتماعی، ایجابی یا سلبی هستند؛ اخلاص، تواضع و صبر ازجمله شاخصهای ایجابی و غیبت، دروغ و تکبر ازجمله شاخصهای سلبی هستند.
