مباحث تربیتی در شرع مقدس اسلام به‌طور کامل و جامع بیان شده، اما سطح آگاهی جامعه از این مباحث، رضایت‌بخش نیست و فضای تربیتی و معنوی جامعه به بحران دچار شده است. علت اساسی این امر را می‌توان در چگونگی ارائۀ مباحث اخلاقی، تربیتی و عرفانی دانست؛ چراکه مسائل تربیتی به‌صورت «نظام‌مند» و «مرحله‌ای» براساس مبانی و مؤلفه‌های اسلامی ارائه نمی‌شود.
این نوشتار درصدد پاسخ به این پرسش است که آیا می‌توان الگویی از سیرۀ علمی و عملی آیت‌الله ناصری(ره) به دست آورد تا خلأ موجود را جبران کند و چراغ راهی برای طالبان حقیقت باشد؟
آیت‌الله ناصری(ره) یکی از وارثان مکتب عرفانی نجف می‌باشد که روش تربیتی وی باوجود مبانی متقن و مؤلفه‌هایی که جان‌مایه از قرآن و سنت نبوی دارد، خلأهای موجود را پر کرده، شایستگی ارائۀ الگویی جامع و کامل را دارد.
پژوهش حاضر از نوع بنیادی و با روش اسنادی است که با توجه به مؤلفه‌های تربیتی مکتب نجف و با روش مصاحبه و بهره‌گیری از آثار مکتوب و اسناد برجای‌مانده از سیرۀ علمی و عملی آیت‌الله ناصری(ره)، به روش توصیفی‌تحلیلی، الگویی ارائه می‌دهد. این الگو به‌صورت تحلیلی، عملی و ساختاری، مسیر بندگی تا شهود حضرت حق را ترسیم می‌نماید، به‌گونه‌ای که سالک، با انجام مراقبۀ ظاهری و باطنی و با گذراندن مراتب اخلاص، توفیق راه‌یابی به «معرفت نفس» را پیدا می‌کند و از این طریق، به توحید «افعالی»، «صفاتی» و «ذاتی» راه می‌یابد که با مقام «مخلِصان» و «مخلَصان» همراه خواهد بود.